3 mei 2015

De-verkoper


Een ontspannen maandagavond staat voor de boeg. Hier was ik aan toe! Ik heb een avondje niets en ben alleen thuis. Buurman is aan het werk. Op het moment dat ik op de bank plof, gaat de deurbel. De gordijnen zijn dicht, dus ik weet niet wie er aan de deur staat. Ik zwaai de deur open en sta oog in oog met een verkoper van Nuon.

Ik moet niets hebben van verkopers aan huis. Ik vertrouw ze niet en ik ben een bange poeperd. Bang dat ik een handtekening ga zetten onder een wurgcontract waar ik vervolgens niet meer vanaf kom.

De verkoper denkt me meteen over te kunnen halen. Of ik 100 euro wil verdienen en dezelfde prijs wil betalen voor mijn energienota. Tuurlijk denk ik, dat wil ik wel. Dat is toch al 100 euro winst. Maar ergens weet ik dat er een addertje onder het gras zit. Meneer de verkoper is vrij brutaal, gooit zijn charmes in de strijd en probeert mij over te halen om met de Nuon in zee te gaan. Hij zet nog net zijn voet niet tussen de deur als hij zegt: “Zullen we dan maar meteen even alles invullen?” Op de tablet die meneer de chanteur in zijn handen heeft, is precies te zien welke mensen in de straat geen klant zijn van Nuon. Dus ik vraag voorzichtig of Buurman ook klant is bij Nuon. “Jazeker,” is zijn antwoord. Ik geef aan dat ik het eerst met Buurman wil overleggen. De verkoper met babbels druipt af, maar niet zonder te zeggen dat hij morgen terugkomt.

Buurman is inmiddels thuis en ik vertel het verhaal van de verkoper. “Niet aan beginnen,” zegt hij. Oké, dat is duidelijk. De volgende dag plan ik het zo in dat ik bij Buurman eet. Dan is de kans groter dat ik de verkoper niet tegenkom. Maar na het eten moet ik toch naar huis om me om te kleden voor het uurtje hardlopen met de loopgroep. Voorzichtig kijk ik om het hoekje en als niemand voor mijn deur staat, haast ik me naar binnen en doe ik de gordijnen dicht. Ik besluit dat ik niet open doe als de deurbel gaat.

Na het hardlopen zit ik – gedoucht en wel – op de bank. De deurbel gaat en ik verstijf. Ik blijf heel stil zitten. Dan hoor ik de sleutel in het slot omdraaien. Buurman komt binnen. Hij lacht, omdat hij weet dat ik niet opendeed. Bang voor de verkoper.

Een aantal weken later gaat op een vrijdagavond de deurbel. Ik loop naar de deur en zie daar een verkoper van Budget Energie staan. “Niet weer”, denk ik. De verkoper vraagt: “Is je vader of moeder ook thuis?” Ik word vaker jonger geschat, maar dit keer ben ik daar heel blij mee: “Nee, helaas die zijn niet thuis”, zeg ik terwijl ik een lach onderdruk. “Dan houdt het op en ga ik een deurtje verder”, zegt de jongeman. Ik wens hem een prettige avond en doe de deur dicht. Proestend loop ik de kamer binnen en weet wat ik de volgende keer zeg als er weer een irritante verkoper aan mijn deur staat: “Helaas, daar gaan mijn ouders over, maar die zijn niet huis.”

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Facebook

6 reacties op “Column: De verkoper

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *