de grote boodschap


De titel van deze column is misschien misleidend. Maar o-zo kloppend. Ik heb namelijk een schijthekel aan boodschappen doen. Zo hup even een vergeten boodschap halen is nog daar aan toe, maar die grote voor-de-hele-week-boodschappen! Jakkes!

10.35 uur
Het begint thuis. De boodschappenlijst. Want sinds ik samen ben met Buurman bedenken we van te voren wat we de hele week gaan eten. Althans, dat proberen we. Want er moet nog gesport, geblogt, gewerkt, geborreld en gedart worden in de avond. En dan is het toch handig wanneer je tussendoor nog iets dat op een fatsoenlijke maaltijd lijkt naar binnen kunt schuiven.

11.05 uur
Afijn, gewapend met boodschappenlijst, lege kratten bier en flessen ga ik (maar vaak ook samen met Buurman) het avontuur aan. Nadat ik ein-de-lijk een parkeerplek heb gevonden kan het boodschappen doen beginnen. Denk ik. Want voor een boodschappenkarretje heb ik toch echt een muntje nodig. En laat ik dat nou net niet hebben. Dus sta ik vervolgens vijf minuten te wachten bij de informatiebalie om mijn briefje van vijf in te wisselen voor muntgeld.

11.20 uur
Waarom vergeet ik altijd om álle producten uit het eerste pad meteen mee te nemen? Inmiddels bestudeer ik een verpakking van een of ander Indisch gerecht aandachtig, als een hysterische moeder met haar karretje tegen mijn enkels aanbotst. Hopeloos schreeuwt ze naar haar zoontje: “Ik sta hier ook écht niet voor mijn lol!” Zielig voor het zoontje, maar van binnen lach ik. Ben ik mooi niet de enige die een hekel heeft aan boodschappen doen.

11.40 uur
Shit, op mijn boodschappenlijstje staat ‘eten voor dinsdag’ en ‘eten voor woensdag’. Lekker zorgvuldig ingevuld… NOT! Dat wordt dus ter plekke iets bedenken. Ik ruk een kaartje met recepten uit het daarvoor bestemde rekje en sjouw nogmaals de winkel door.

11.50 uur
Check, ik heb alle boodschappen binnen. Op naar de kassa. Ik sluit net achteraan in de rij als ik ontdek dat de lege kratten bier en de lege flessen nog onder op de kar staan. Daar gaan we weer. Bij het flessen-inlever-apparaat heb ik de grootste ruzie. De lege krat blijkt namelijk vastzitten in het apparaat.

11.54 uur
Nou ja, ik bespaar je de ellende van ‘dertien in de rij, we doen er lekker geen extra kassa bij’, de bonnenrol die op is en de caissière die zo nodig een gezellig praatje moet maken met de vrouw die voor me staat in de rij. Nadat de boodschappen gescand zijn (bonuskaart vergeten!) kom ik erachter dat ik mijn boodschappentas (ook!) ben vergeten.

12.01 uur
Met volle boodschappenkar loop ik naar de auto. Daar zie ik een bonnetje vrolijk onder mijn ruitenwisser wapperen. Parkeerschijf vergeten! Ook dat nog. Geïrriteerd rij ik naar huis.

12.05
Eindelijk thuis! Ik pak de boodschappen uit. Terwijl ik even later van mijn welverdiende broodje filet american hap, valt mijn blik op het bonnetje van de lege kratten bier en de flessen; vergeten in te leveren. Hoe is het mogelijk?! Ach, ja. Volgende week weer grote boodschappen doen. Vraag ik mooi Buurman weer mee, al is het maar voor morele ondersteuning.

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Facebook

6 reacties op “Column: De grote boodschap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *