22 augustus 2014

micra


Toen ik hem ongeveer vijf jaar geleden voor het eerst zag, was het zeker geen liefde op het eerste gezicht. Maar man hé… wat ben ik inmiddels blij met mijn ‘bolide’. Nog geen 70.000 kilometer stond er op de teller. Nu, vijf jaar later, heb ik de 140.000 gepasseerd en laat mijn trouwe vierwieler me nog steeds niet in de steek.

“Ik wil geen oude auto en ook geen rode”, dat zei ik vaak tijdens mijn zoektocht naar m’n eerste eigen autootje, dat ik nodig had voor mijn eerste echte baan. Omdat ik nog student was, hield mijn budget niet over. Maar ondanks dat ging ik vrolijk op zoek naar een vierwieler.

Toen ik bij de garage kwam zei een vriendelijke meneer: “Ik heb achter nog wel wat staan.” Hij wees me op een rode Nissan micra en ik dacht: “No way!” Op aandringen van mijn moeder maakte ik toch een proefritje en een week later ‘pronkte’ mijn eigen Nissan Micra op de oprit.

Mijn auto en ik komen uit hetzelfde bouwjaar (1988). Iets waar ik goed mee weg kan komen, maar mijn micraatje helaas niet. Hij heeft daarom ook heus wel eens wat. Een nieuwe accu, een afgebroken antenne en in de winter krijg ik hem nauwelijks aan de praat. En hij is echt de mooiste niet. En rood ook niet meer helemaal door al die jaren in weer en wind. Maar ik kan het niet over m’n hart verkrijgen hem in te wisselen voor een jonger exemplaar.

Ondertussen krijg ik verschillende reacties. Vooral van mannen. Sommigen vinden het leuk dat ik een oldtimer rij, maar ik krijg ook reacties als: “Wanneer wordt het een crossauto?” of “Met een spoiler kan die er nog best leuk uitzien.” Of: “Leuk hoor zo’n Niksan.” Ze lachen maar, die mannen. Ik hoop dat die Micra me nog even niet in de steek laat en hij me nog heel vaak van A naar B brengt.

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *