10 augustus 2014

amandels


Ik laat ze groeien, ik vind lang namelijk mooier.” Dat zegt Plien tegen Bianca in hun serie Zaai. En dat werd de laatste tijd vaak geroepen in een melige bui in huize Kraai. Nou, en nu heb ik ze echt té lang laten groeien, die keelamandelen van mij. Ze moeten eruit.

Held op sokken die ik ben, meld ik mij op woensdag 9 april in het ziekenhuis. Even ben ik zenuwachtig, maar al snel vind ik het leuk en interessant. Van de ingreep weet ik niks. Relaxed en half stoned word ik wakker uit de narcose. Een zuster duwt me een ijsje in mijn handen en vraagt hoe het gaat. Ik voel me prima. Ja, dat ziekenhuisavontuur gaat me goed af.

Eenmaal op mijn kamer mag ik weer kiezen welk ijsje ik wil. De verpleegster haalt een raketje voor me en zet een karaf ijswater neer. Vervolgens vraagt ze welk cijfer ik de pijn geef. “Een twee” zeg ik stoer. “Echt, het gaat ook heel goed.” Dat vindt ze zelf ook.

Aan het eind van de middag zitten mijn moeder en zusje aan het bed. Gezellig! Ik giebel een beetje, waarschijnlijk toch een beetje van de spanning. Of omdat ik zo stoned ben als een garnaal door de mix van paracetamol, diclofenac en tramadol. Na een uurtje vertrekken ze en ga ik weer een poosje slapen. De zuster komt langs en vraagt of mijn water nog koud genoeg is. “Mwah”, zeg ik. Meteen gaat ze nieuwe halen. De pijn geef ik inmiddels een drie. Nog prima vol te houden.

Het is zo relaxed in het ziekenhuis! Er wordt patiëntenmail gebracht. Als ik iets wil eten (moet er niet aan denken, maar het idee dat het kan), dan kan ik dat gewoon bestellen. Even schiet door mijn hoofd of ik een nachtje zal bijboeken. Het is net een hotel hier.

De volgende dag mag ik naar huis. Ik zit al drie kwartier op het ziekenhuisbed te wachten als mijn zus binnen komt. “Hoe is het met je keeltje??” (Zaai). Lachend lopen we het ziekenhuis uit. Eenmaal thuis geïnstalleerd gaat het nog prima! Ik eet ijsjes, slaap veel, lees wat om vervolgens weer te gaan slapen. Het gaat voorspoedig.

Tot zondagnacht. Ik kijk geen horror-films, maar volgens mij is dit een oscar-waardige horrorfilm. Ik heb een nabloeding. Wow, dat is schrikken! Echt mijn hele badkamer zit onder het bloed (de foto’s zet ik niet online). Het pijncijfer is inmiddels opgelopen tot zeven of acht. Jeetje wat doet het zeer.

Dat van een nachtje bijboeken had ik niet moeten zeggen. Woensdagochtend krijg ik wéér een nabloeding. Het is vreselijk! Ik word naar de spoedeisende hulp gebracht en er volgt meteen een spoedoperatie. Daar lig ik dus weer. Eerst op de uitslaapkamer, daarna weer op zaal. En ik moet dus opnieuw een nachtje blijven.

De rest van de week slaap ik weer, eet ik ijsjes, lees wat, klets met visite om vervolgens weer in slaap te vallen. Kijk, het is leuk hoor, ijs eten tot je erbij neervalt. Maar na een week komen die raketjes, ijslollies, snickerijsjes toch echt je (pijnlijke) strot wel uit. Dus daarom één tip van mij. Laat ze niet te lang groeien die ‘amandels’. Het herstel van de operatie is namelijk echt geen pretje.

Bron foto: (1)

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *