EHBO


11.15 uur. Ik zit op een ziekenhuisbed. Het bed waar ik vannacht in moet blijven slapen. Naast me ligt een groen ziekenhuisjasje. Of ik dat even aan wil doen. “De drukknoopjes zijn niet makkelijk zelf dicht te doen op je rug” legt de verpleegster uit. “Ik help je er zo wel bij. Je mag alleen je onderbroek aanhouden.” Fijn denk ik. Preutse ik. Gelukkig heb ik een grote HEMA-onderbroek gekocht.

Om 11.45 uur ben ik aan de beurt. De verpleegster komt me halen. Nadat ik mijn BH uittrek en snel in het ziekenhuisjasje schiet, ga ik op bed liggen. Daar gaan we denk ik. Ik word via een intercom aangemeld en krijg een charmant hoofdnetje in mijn handen gedrukt.

Door twee verpleegsters word ik naar de anesthesisten gebracht. Een leuke dokter komt naar me toe. Een leuk-leuke dokter. Een echt leuk, leuk, leuke dokter. “Gaat u het infuus in mijn hand doen vraag ik hem?” Zachtjes pakt hij mijn arm, trekt een elastiek strak om mijn bovenarm en klopt zachtjes op mijn ader in mijn hand. “Er komt nu een venijnig prikje zegt hij.” Ik heb er geen aandacht voor. Kijk de dokter aan en voor dat ik het door heb zit het infuus in mijn hand. “Hij loopt als een tierelier.”

De slaapdokter gaat door naar de volgende patiënt. Ik moet een kwartier wachten. Heel erg vind ik dat niet, want hij is in dezelfde zaal en ik hou hem goed in de gaten. Ik heb ook het gevoel dat hij steeds naar mij kijkt. Na 10 minuten komt hij me een warm dekentje brengen. “Het is nogal koud in de operatiekamer”,  zegt hij. Ik vraag me af of hij mijn HEMA-onderbroek ziet. Weer is de anesthesist in gesprek met een andere patiënt. Af en toe lach ik naar hem. En hij lacht naar mij. Ik weet het zeker! Totdat ik besef dat hij me uitlacht om het niet-charmante hoofdnetje dat ik draag. Ik ben blij dat ik eindelijk naar de OK wordt gebracht.

 

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Facebook

Één reactie op “Column: Dokter, wat doet u nou?

  • Stanley Wattimena

    ik heb de zelfde ervaring dan met een leuke verpleegster. Ze wilde het infuus inbrengen in mijn arm, maar voordat ze dat deed scheerde ze eerst de haartjes van mijn arm af. Verpleegster: “Dat doen we altijd omdat aan de haartjes de meeste bacteriën zitten”. Ik keek haar aan diep in haar blauwe oogjes en dacht bij mij zelf… a dirty mind is a joy forever… en weg was ik.

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *